Araştırmacı yazar Özgür Hüseyin Akış, iş cinayetlerine ilişkin yaptığı değerlendirmede 2025 yılına ait verilerin tablonun vahametini ortaya koyduğunu söyledi. Akış, açıklanan sayıların “kaza” olarak görülemeyeceğini, bunun yapısal bir soruna işaret ettiğini vurguladı.
Akış’ın aktardığına göre, İSİG Meclisi’nin Ocak ayı raporunda 2026’nın ilk ayında en az 146 işçinin çalışırken hayatını kaybettiği yer aldı. 2025 yılı boyunca ise Türkiye’de en az 2 bin 105 işçi yaşamını yitirdi.
Bu rakamların sıradan istatistikler olmadığını belirten Akış, “Her biri kurulmuş bir sömürü düzeninin kanıtı. Sistem, emekçileri her gün ölüm riskiyle karşı karşıya bırakıyor” dedi.
2025’in ilk yarısında 961 işçinin hayatını kaybettiğini hatırlatan Akış, yıl içinde en yüksek aylık ölümün Kasım ayında 216 işçi ile kaydedildiğini ifade etti.
Ölümlerin ağırlıklı olarak inşaat, taşımacılık ve tarım sektörlerinde meydana geldiğine dikkat çeken Akış, yaşamını yitirenlerin büyük bölümünün güvencesiz ve sendikasız olduğunun altını çizdi. Bu durumun ihmal değil, bir politika tercihi olduğunu savundu.
Ekonomik büyüme söylemleri ile işçi ölümleri arasındaki çelişkiye işaret eden Akış, “Ölümün kimleri bulduğuna bakıldığında, büyümenin bedelini güvencesizlerin ödediği görülüyor” değerlendirmesinde bulundu.
Akış ayrıca, 2025 yılında iş cinayetlerinde en az 94 çocuk işçinin hayatını kaybettiğini, aralarında 14 yaşın altında olanların da bulunduğunu belirterek bunun kabul edilemez olduğunu söyledi.
İş cinayetlerinin “kader” olarak açıklanamayacağını dile getiren Akış; sendikasızlaştırma, taşeronlaşma, denetim eksikliği ve cezasızlık politikalarının belirleyici olduğunu ifade etti. Devletin denetim mekanizmalarının yetersiz kaldığını ya da sermaye lehine şekillendirildiğini öne sürdü.
2025’teki ölümlerin, 2024’te kaydedilen 1.897 sayısına göre yaklaşık yüzde 11 artış anlamına geldiğini belirten Akış, ekonomik kriz derinleştikçe iş cinayetlerindeki yükselişin dikkat çektiğini kaydetti. Bu artışın tesadüf olmadığını söyledi.
İşçi sağlığı sorununun yalnızca işyerleriyle sınırlı görülmemesi gerektiğini ifade eden Akış, uzun çalışma saatleri ve sosyal koruma eksikliğinin de tabloyu ağırlaştırdığını dile getirdi.
Akış, değerlendirmesinin sonunda “İşçinin hayatı, hiçbir ekonomik hedefin gerisinde bırakılamaz” diyerek örgütlü mücadelenin önemine vurgu yaptı.
